Zdrowie

Omawiając postawy i reakcje rodziców wobec dzieci z porażeniem mózgowym trzeba uwzględnić fakt, iż ta niepełnosprawność znacząco wpływa na dotychczasowy rytm życia i zakłóca sposób wychowywania, jaki rodzice znają. Postawy rodziców nie mają charakteru stabilnego, lecz ulegają wahaniom. Wyraźny postęp w rehabilitacji ich dziecka napawa ich optymizmem, natomiast gdy dzieje się odwrotnie, mogą popaść w skrajne zniechęcenie, czy nawet depresję.

Rodzice starają się powtarzać w domu ćwiczenia pokazane przez fizjoterapeutę. Jednak nie jest to zależne od tego, które z rodziców i jak często jest obecne podczas ćwiczeń ruchowych w ramach rehabilitacji w ośrodku fizjoterapeutycznym. Rodzice, a szczególnie matki, podchodzą emocjonalnie do procesu rehabilitacji ich dziecka, a nawet czują się nieszczęśliwie, gdy nie do końca potrafią pomóc swojemu dziecku.

Niektórzy rodzice potrafią zaakceptować dziecko takie jakie jest, z istniejącymi zaburzeniami wynikającymi z choroby. Nie oznacza to jednak, że nie podejmują żadnych działań zmierzających do poprawy życia i funkcjonowania dziecka. Rodzice, którzy pogodzili się z tym, wytrwale i konsekwentnie dążą do zmniejszenia cierpienia dziecku.

W piśmiennictwie poświęconemu rehabilitacji dzieci z mózgowym porażeniem oraz tematowi udziału rodziców w tym procesie można zauważyć, iż rodzice pełnią ważną rolę w usprawnianiu ruchowym ich dzieci. Często są obecni podczas ćwiczeń, a fizjoterapeuci instruują ich, jak wykonywać pewne działania z dzieckiem w domu. Niejako kontynuują rehabilitację w warunkach domowych. Powoduje to systematyczność pracy dziecka, co daje lepsze wyniki.