Rodzina

rodzina

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że każde dziecko rodzi się z natury wyjątkowe i inteligentne. Ty, jako rodzic, powinieneś dołożyć wszelkich starań, aby pomóc mu rozwinąć swoje talenty, swoją inteligencję. Wystarczy, że będziesz od początku obserwował dziecko, dostrzegał jego mocne i słabe strony, że będziesz je wspierać emocjonalnie, a wyrośnie wtedy na rozsądnego, mądrego i pewnego siebie człowieka. Należy wzmacniać w dziecku wiarę w siebie, we własne siły.




Dzieci, w których rodzice nie zaszczepili poczucia własnej pewności, poprzez nieodpowiednie metody wychowawcze stają się zahamowane, trudno im nawiązywać nowe znajomości, nie wierzą w siebie, nie potrafią sami podjąć prostych decyzji typu: czy pójść do parku czy na lody. Do nieodpowiednich metod wychowawczych należą: krzyki, wyzwiska, znęcanie się psychiczne i fizyczne, wszelkiego rodzaju kary cielesne czy tak zwane "przyklejanie etykietek". Polega ono na tym, że nazywa się dziecko leniwym albo że jest bałaganiarzem. Rodzice przyklejając taką etykietkę dziecku mając przekonanie, że nie muszą dalej szukać, że nie trzeba już pracować nad dzieckiem w tej kwestii, bo problem został wyjaśniony, nazwany. Etykietki sugerują, że ta osoba już zawsze taka będzie, że jeśli ma z czymś trudności to już będzie je miało do końca życia. Nic bardziej błędnego. Dziecko jest takie jakim je widzimy.

Lekarze zaczynając swoją pracę składają przysięgę, przysięgę Hipokratesa : "Przede wszystkim nie szkodzić." Rodzice w wychowaniu dziecka powinni przestrzegać podobnej zasady. Ego dziecka jest bardzo kruche i nie ma na świecie nikogo na kim dziecko chciałoby zrobić dobre wrażenie, komu chciałoby zaimponować, poza rodzicami. Dziecko chce widzieć swoje odbicie w oczach rodzica. Jeżeli dziecko zaczyna myśleć, że zawiodło i rozczarowało rodziców, może uzależnić się od rówieśników. Dziecko należy wspierać emocjonalnie, inaczej pożegna się ze swoją wyjątkowością i swoimi uzdolnieniami. Będzie zachowywało się jak inni, aby czuć się mniej samotnie albo będzie niezadowolonym samotnikiem w szkole i społeczeństwie.

Dzieci chcą dzielić się swoimi troskami z rodzicami, zwierzać się im. Pragną uwagi, ale niekoniecznie rady. Dlatego rodzice powinni nauczyć się słuchać swoje dzieci. One w sobie tłumią dużo przeróżnych przeżyć: lęki, rozczarowania, smutki i radości. Podzielą się tym wszystkim z rodzicem, jeśli będą przekonani, że mogą się bezpiecznie zwierzyć, jeśli będą mieć zaufanie do rodzica. Czasami wystarczy słuchać dziecka, bo dzieci nie zawsze oczekują rady. Czują się bezpieczne, kiedy wiedzą, że szczere zwierzenia nie zawsze skończą się kazaniem, monologiem ze strony rodzica. Często lepiej po prostu wysłuchać dziecko i powiedzieć stosunkowo niewiele, a może nawet nic niż krytykować, bagatelizować czy moralizować. Dziecko chce, aby rodzic traktował poważnie to co mówi, inaczej zamknie się w sobie i nie będzie miało ochotę do zwierzeń.

Rodzic nigdy nie powinien lekceważyć świata emocjonalnego swojego dziecka. Powinien obserwować je, aby w porę zauważyć jakie uczucia przeżywa i dużo z dzieckiem o tym rozmawiać. Często dziecko ma problemy w szkole, z nauka właśnie z powodu braku wsparcia emocjonalnego.
Jeżeli rodzic będzie miał wobec dziecka nierealne i wygórowane oczekiwania dziecko będzie oceniało siebie na miarę sukcesów i porażek, a nie myślało o sobie jak o wartościowym człowieku. Na pewność siebie dziecka nie może mieć wpływu to jak jest ubrane, czy jest szczupłe czy otyłe. Nie oczekuj, że zawsze będzie najlepsze we wszystkim. Jeśli dziecko nie sprosta wymaganiom nauczyciela, nie daj dziecku odczuć, że coś jest nie tak. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie (niekoniecznie w takim samym jak Ania czy Krzyś).

Nie da się przewidzieć na podstawie ocen w szkole jak potoczy się życie i kariera twojego dziecka. Dzieci cały czas rozwijają się i potrzebują na to czasu. Rozwoju jednak nie wyznaczają ciągłe kroki naprzód, pojawiają się także kroki wstecz, spowolnienia, opóżnienia. Jedne dzieci robią duże kroki, inne małe, niektóre skaczą daleko do przodu, inne skaczą drobniutkimi skoczkami. Tylko te dzieci, które czują, że akceptuje się ja takimi jakimi są, że widzi się i umacnia ich mocne strony, staną się samodzielne i nie będą bały się życia.

Mądre wychowywanie polega na towarzyszeniu i w rozwoju w ich własnym tempie, a nie narzucaniu im innego tempa. Dlatego nie krytykuj dziecka nieustannie. Takie dziecko dochodzi do wniosku, że jest złe i głupie, a przecież nam rodzicom chodzi o to, aby nasze dziecko było pewne siebie. Okazuj dziecku szacunek, ono też będzie okazywało go tobie oraz innym osobom.

Nie wychowasz geniusza, jeśli będzie miało mnóstwo zajęć i obowiązków. Nie planuj mu dnia po szkole co do minuty. Dziecko musi mieć czas na własne przemyślenia. Nawet geniusze muszą od czasu do czasu zwolnić tempo, wyłączyć się. Tak jak dorośli czasami wyłączają się oglądając bezsensowne programy w telewizji albo grając w bezmyślne gry. Dziecko także nie może cały czas uczyć się i rozwijać swoich talentów. Odpoczynek tak jak zabawa oraz aktywność fizyczna jest podstawową potrzeba każdego dziecka. Pozwól mu czasem obejrzeć jakąś niemądrą bajkę z czarnym humorem albo po prostu poleżeć i popatrzeć w sufit. Pomóż dziecku odnależć równowagę między pracą a odpoczynkiem.

Nie oczekuj, że twoje dziecko będzie takie jak inni. Każde dziecko jest wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju. Jest indywidualnością i jeśli chce, niech to eksponuje. Każde dorastające dziecko ma moment kiedy chce ubierać się inaczej niż inni, chce się wyróżniać. Nie broń mu tego. Nie wyśmiewaj się z tego. Po prostu chce podkreślić swoją indywidualność, chce, aby go zauważono. Nie ma w tym nic złego. W ten sposób buduje poczucie własnej wartości, dojrzewa. W przyszłości będzie to wspominać z uśmiechem na ustach, ale przecież każdy uczy się poprzez doświadczania świata.

Każdy rodzic powinien być przekonany, że jego dziecko ma ogromne możliwości, że poradzi sobie w każdej sytuacji. Jeżeli dziecko będzie czuło, ze rodzic w nie wierzy, wyczuje te postawę i ją przejmie. Sprawdza się to także u osób dorosłych, które tworzą związki partnerskie.

W dziecku należy budować pewność siebie, która nie będzie zależała od czynników zewnętrznych. Pozwól dziecku i daj mu prawo być sobą.
Jeżeli uformujesz w dziecku poczucie własnej wartości, będzie ono rozwijać się siłą własnego rozpędu. Będzie żyło w przekonaniu, że jeśli jedno może zrobić dobrze, to inne rzeczy także. Daje mu to śmiałość w próbowaniu nowych rzeczy i odporność w razie niepowodzeń. A przecież nam rodzicom o to właśnie chodzi. Bo w życiu dorosłym nieważne jest to, że nie ma się skończonych trzech kierunków studiów tylko to w jaki sposób sobie radzi w życiu, co jest ściśle związane z poczuciem własnej wartości.

 

Rodzina

Ruszmy się z kanapy, jeszcze zanim przyjdzie wiosna!

Zima dobiega końca, jednak póki co, pogoda nie zachęca do dłuższych spacerów czy szaleństw na placyku zabaw. Dlatego wciąż szukamy ...

Jak zorganizować wymarzone urodziny dziecka na świeżym powietrzu?

Przyjęcie w ogrodzie, piknik na plaży, czy grill na świeżym powietrzu – odsłon przyjęć organizowanych w plenerze jest wiele, ...

Poczucie własnej wartości u dziecka

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że każde dziecko rodzi się z natury wyjątkowe i inteligentne. Ty, jako rodzic, powinieneś dołożyć ws...

Czy warto zabierać dziecko do teatru?

Odpowiedź na to pytanie wydaje się być dość oczywista – warto. Każde dziecko powinno poznawać różne formy rozrywki. Rzecz jasna ...



.